YUNUS SURESİ 57. AYETİ HAYATINA GEÇİRMEYENLER, ALLAH’IN VERDİĞİ ÖĞÜTTEN, KALBİNE VERECEK ŞİFADAN, YOL GÖSTERİCİ REHBERLİĞİNDEN VE ALLAH’IN RAHMETİNDEN ASLA İSTİFADE EDEMEZ.

Yunus Suresi 57. ayeti, Kur’an’ın kendi kendini nasıl tanımladığını ve insanlık için hangi fonksiyonları üstlendiğini doğrudan ortaya koyan, en temel ayetlerden biridir. Bu ayeti Kur’an merkezli yani Kur'an'ın diğer ayetlerinden faydalanarak anlamaya çalışalım. Bu yolu yöntemi kullanmadığımız takdirde asla Kur’an gerçekleri ile buluşmamız mümkün olmayacaktır. KUR’AN İNSANI HEM ZİHNEN, HEM DE RUHEN İNŞA EDEN İLAHİ BİR HİTAPTIR. Onun mahiyetini ve gönderiliş gayesini anlamanın en güvenilir yolu, yine Kur’an’ın kendi ifadelerine başvurmaktır. Yunus Suresi 57. ayet, bu anlamda bütüncül adeta bir tebliğ uyarı niteliğindedir.

Yunus 57: EY İNSANLAR! İŞTE SİZE RABBİNİZDEN BİR ÖĞÜT, KALPLERE BİR ŞİFÂ VE İNANANLAR İÇİN YOL GÖSTERİCİ BİR REHBER VE RAHMET (OLAN KUR’AN) GELDİ. (Diyanet meali)

Sizce Allah’ın bu amaçla kullarına gönderdiği rehber, detay sız ve beşeri bir açıklamaya muhtaç olabilir mi? Doğrusu buna yorum bile yapmak, Rabbimize saygısızlıktır. Düşünmeyene yalnız Kur’an’ı rehber almayana, ne söylerseniz söyleyin anlatmak mümkün olmayacaktır. Önyargılardan uzak Kur’an merkezli düşünen, bu ayetten şu dersi çok net alacaktır. BU AYET KUR'AN’IN TÜM İNSANLIĞA YÖNELİK EN TEMEL DÖRT GÖREVİNİ, AMACINI VEYA ETKİSİNİ ZAMAN VE MEKÂN SINIRLARINI AŞACAK ŞEKİLDE, HER ÇAĞA UYGUN BİR FORMÜLLE AÇIKLADIĞINI İFADE EDER. Kur'an'ın insan hayatındaki dört ana işlevini, yani getirdiği dört büyük fayda veya rehberliği nelerdir dediğimizde; ÖĞÜT/NASİHAT, KALPLERE ŞİFA, HİDAYET/DOĞRU YOL REHBERİ VE RAHMET olarak sıralayabiliriz. Bu işlevlerin sadece indiği döneme yani 7. yüzyıla ait olmadığını, kıyamete kadar gelecek tüm çağlardaki, tüm kültürlerdeki ve tüm modern problemlere sahip insanlar için de aynen geçerli ve uygulanabilir bir formül reçete sunduğunu belirtir. Bu ayet, Kur'an'ın insan hayatına dokunan dört ana özelliğini, çağlar üstü ve her döneme cevap verecek, evrensel bir kural olarak ortaya koymaktadır anlamına gelir.

Yunus suresi 57. Ayete baktığımızda "EY İNSANLAR" hitabıyla başlayarak, mesajın evrenselliğini vurgular. Kur’an, sadece belirli bir zümreye değil, tüm insanlığa yöneltilmiş bir öğüt ve nasihat deposudur diyebiliriz. Kur’an’da öğüt insanı uçurumun kenarından alan, ona sorumluluklarını hatırlatan ilahi bir uyarıdır. Lütfen dikkat bu uyarı beşeri değil, Allah katından gelen Kur’an ile olur. Araf Suresi 2. ayette belirtildiği gibi, Kur’an "...ONUNLA İNSANLARI UYARMAN VE MÜMİNLERE ÖĞÜT VERMEN İÇİN" indirilmiştir diyerek, uyarının öğüdün yalnız Kur’an ile olacağının açık kanıtıdır. Bu öğüt, insan fıtratını harekete geçirir. Kur’an kendisini bir "ZİKİR" yani hatırlatma olarak tanımlar (Hicr, 9). DOLAYISIYLA İLK AŞAMA, İNSANIN BU İLAHİ ÖĞÜDE KULAK VERMESİ VE GAFLET UYKUSUNDAN UYANMASIDIR. Buradan da anlıyoruz ki, bizlerin dinleyeceği kulak vereceği tek kaynak uyarı zikir Kur’an’dır.

Ayet, Kur’an’ın ikinci fonksiyonunu "KALPLERDE OLANA BİR ŞİFA" olarak açıklar. Buradaki şifa, fiziksel hastalıklardan ziyade, insanın İÇ DÜNYASINI KEMİREN ŞÜPHE, ŞİRK, HASET, KİBİR VE İNKÂR gibi manevi hastalıklara yöneliktir. Eğer bizler kalplerimizin şifasını Kur’an’dan değil beşeri rivayetlerde ararsak, kalplerimizin hastalığına asla şifa bulamayacağımız çok açıktır. Ne yazık ki bu şifayı bizler rivayet ve sanı bilgilerde arıyoruz, ama bir türlü şifa bulamıyoruz. İsrâ Suresi 82. ayette bu hakikati şöyle onaylar. "BİZ KUR’AN’DAN MÜMİNLER İÇİN ŞİFA VE RAHMET OLAN ŞEYLER İNDİRİYORUZ." Kur’an, insanın zihin düzenini bozan şüpheleri giderir, kalbi tatmin eder. Rad Suresi 28. ayetteki "BİLESİNİZ Kİ KALPLER ANCAK, ALLAH’I ANMAKLA HUZUR BULUR" ifadesi, kalbi hastalıklardan temizleyen şifanın kaynağının KUR’AN olduğunu işaret eder. Şifa, vahyin rehberliğinde adaleti, sevgiyi ve tevhidi kuşanarak içsel barışı yakalamaktır.

Kur’an’ın Öğüdünü dinleyen ve kalbini şifaya açan insan için Kur’an, artık bir HÜDA yani yol gösterici, rehber haline gelir. Hatırlatırım bu rehberlik,  emin olamayacağımız beşeri rivayetlerle değil Kur’an ile olur. Ancak ayet bu özelliğin ön şartını "İNANANLAR İÇİN" diyerek netleştiriyor. Peki neye ve kime inananlar, işte burası çok önemli. Elbette Allah’ın Resulünün de koşulsuz tabi olduğu, yalnız Kur’an’a inananlara. Bir başka örnek, Bakara Suresi'nin hemen başında (Bakara 2) Kur’an’ın "MÜTTAKİLER/KÖTÜLÜKTEN SAKINANLAR İÇİN BİR REHBER" olduğu söylenir.

Kur’an’ın yolu, körü körüne yürünecek bir yol değil, insanı karanlıklardan aydınlığa çıkaran bir nurdur (İbrahim, 1). O, insanı "EN DOĞRU OLANA İLETİR" (Isra, 9). Ayetteki sıralama çok dikkat çekicidir. ÖĞÜT ALINMADAN VE KALP MANEVİ HASTALIKLARDAN TEMİZLENMEDEN, KUR’AN’IN REHBERLİĞİNDEN HAKKIYLA İSTİFADE ETMEK ASLA MÜMKÜN DEĞİLDİR.

Nihai hedefe gelince, burası çok önemli. İlahi inşa sürecinin zirvesi rahmettir. Kur’an’ın getirdiği ilkeler, İNSANIN HEM BU DÜNYADA ONURLU BİR HAYAT YAŞAMASINI SAĞLAR, HEM DE AHİRETTE EBEDİ KURTULUŞA KAPI AÇAR. İşte Allah’ın rehberi Kur’an ile imanını yaşamak, bizleri böyle amaca ve en doğru yola yönlendirir. Kur’an, Allah'ın insanlığa en büyük merhamet tecellisidir. "RAHMAN, KUR’AN’I ÖĞRETTİ" (Rahman, 1-2) ayeti rahmet ile vahiy arasındaki doğrudan bağı kurar. Lütfen dikkat Kur’an’ı kim öğretirmiş ya da kimden en doğru öğrenirmişiz? Allah’tan, yani onun kitabı Kur’an’dan. Bizler hala bu gerçeği göremediğimiz için, biz Kur’an’ı anlayamayız iftiralarına inanıp, kendimize Kur’an öğreticileri arıyoruz. Sonuçta ortada.

Vahye yani Kur’an’a tabi olan topluluklar, MERHAMETİ kuşanırlar. Onu yeterli görmeyip beşeri kişilere ve onların sözlerine/hadislerine tabi olanlarsa, merhametle asla buluşamazlar. Ne yazık ki yaşadığımız İslam toplumunda, bu yanlışımızı çok açık görebiliyoruz. KUR’AN’IN RAHMET OLUŞU, GETİRDİĞİ ADALET, AHLAK VE HUKUK NİZAMIYLA YERYÜZÜNDE ZULMÜ ENGELLEMESİDİR. Neml Suresi 77. Ayette belirtildiği gibi, "ŞÜPHESİZ O, MÜMİNLER İÇİN BİR REHBER VE BİR RAHMETTİR."

Yunus Suresi 57. ayeti Kur’an bütünlüğünde incelediğimizde, VAHYİN İNSANI ADIM ADIM DÖNÜŞTÜREN BÜTÜNCÜL BİR SİSTEM SUNDUĞUNU GÖRÜRÜZ. Kur’an; Önce insanı uyarır ve düşündürür öğüt verir. Sonra onun iç dünyasını temizler şifa verir. Ardından ona yürüyeceği istikameti gösterir, yani rehberlik eder. Sonuç olarak ta onu hem dünyada hem ahirette rahmetiyle huzura ulaştırır. Demek ki bizlere HAKKIN YOLUNU GÖSTEREN yalnız Allah’ın kitabı Kur’an’mış, bunu çok açık anlıyoruz. Anlamak istemeyene, söyleyecek sözümüz elbette yok. Bir Müslümana düşen, din kardeşini yalnız Kur’an ile uyarmak ve Kur’an’a davet etmek olmalıdır.

Kur’an’ı sadece seslendirilerek, sevap kazanılarak okunan bir kitap olmaktan çıkarıp, hayatın merkezine yerleştirmek; ONUN BU DÖRT FONKSİYONUNU AKTİFLEŞTİRMEKLE MÜMKÜNDÜR. İnsanlık, kalbi daralmalarından ancak bu ilahi şifa kaynağına yönelerek ve onun rehberliğinde yürüyerek kurtulabilir. Ne dersiniz biz Müslümanlar şifayı nereden arıyoruz, Kur'an'da mı yoksa....? O yoksanın cevabını herkes, kendisine vermek zorundadır. Dilerim Kur’an’ın yol gösterici bu şifa kaynağından, kana kana içen, Allah’ın azınlık halis kulları arasında oluruz.

Saygılarımla
Haluk GÜMÜŞTABAK

https://kuranadavet1.wordpress.com/

https://twitter.com/KURANA_DAVET

http://www.hakyolkuran.com/

https://www.facebook.com/Kuranadavet1/

https://hakyolkuran1.blogspot.com/